De boosheid die ik heb zien langskomen als reactie op
de discussie hier heeft me de laatste dagen nogal verbaasd.
Het lijkt mensen te ontgaan dat
niemand hier pleit voor auteursrechtschending, plagiaat of diefstal van inkomsten. Ik moet er zèlf ook
niet aan denken dat iemand mijn werk steelt om aan te verdienen. Maar zodra je een genuanceerd standpunt zoekt(!) over de ...strafproporties, zit je in de beklaagdenbank. Dan heet nuance die je zoekt
laster.
Dames en heren journaille, u staat misschien wettelijk in uw recht: u mag persoontjes die —mèt toestemming— gehandeld hebben uitknijpen omdat deze toestemming volgens de wet onwettig was.
Maar wat mankeert u, dat het niet uw eer te na is om u zo op te stellen?
Bovendien heeft het journaille last van een slecht geheugen. Een aantal jaren geleden was het nog een éér en een gunst als iemand je artikel op het web publiceerde. Webspace was duur. Traffic was duur. Het vereiste kennis die weinig mensen hadden. Mensen stonden te dringen met hun persberichten en artikelen: webmasters kregen véél meer aangeleverd dan ze óóit konden plaatsen. Vragen of iets online mocht, leverde steevast “Graag!” en nooit een afwijzing. Dàt was althans het geval vóór de intrede van de “weblog.”
Zo is er op het web een cultuur ingeslopen van:
als ik hieruit citeer etc, dan maak ik iemand blij. En natuurlijk: iets zònder toestemming compleet overnemen is fout.
Maar waar lag het omslagpunt? Bij de opkomst van de betaalbare weblog? De gewone Jan, Kees en Gert die gingen bloggen? De krant lazen (!) en eruit citeerden?
Terwijl journalisten zeuren dat steeds minder mensen hun kranten lezen, maken ze het mensen het leven zuur die in al hun enthousiasme een van hun stukjes citeren. Citeren op een medium waarvoor het citaatrecht nauwelijks geldt —het internet— en waar zijzelf een paar jaar geleden nog stonden te bonzen om enig gehoor te vinden.
Als ik al die namen lees die nu zo hoog van de toren blazen
dat fatsoen ver te zoeken is op dat anarchistische internet krijg ik zin om in mijn oude mail te gaan zoeken. Of ik nog onfatsoenlijke of anarchistische teksten kan terugvinden.
Als we het toch over fatsoen hebben: is de manier waarop Cozzmoss ANGO behandeld heeft
fatsoenlijk te noemen?
Het meest veelzeggend zijn misschien wel de namen die je
niet tegenkomt in dit soort gekke claims. Zo heb ik nooit een claim gezien voor de scan van het oer-artikel over internet “
Het werelddeel dat nog van niemand is — 1 mei 1993” op de
5 jaar internet in Nederland-site van mijn werkgever destijds. Dankzij die tekst kwam in 1993 de internet-interesse razendsnel op gang. Binnen één dag had de eerste Nederlandse provider 500 klanten — zo gold het artikel lang als het startschot voor het publieke internet.
U begrijpt mijn verbijstering.
Hoe het internet en de journalistiek hand in hand begonnen is, en in 15 jaar tegenover elkaar is komen te staan, is mij een raadsel.
Je moet lid zijn van Eerlijk en Legaal Bloggen om reacties te kunnen toevoegen!
Lid worden van dit sociale netwerk